Afgelopen vrijdag heb ik Steven Spielburg's verfilming gezien van War of the Worlds. Zoals 'beloofd' komt hier mijn beleving van deze film.
Als ik het in één woord zou moeten opsommen: wauw! Ik had me zorgen gemaakt over dat de film niet in lijn zou zijn met het boek, maar tot mijn grote genoegen is deze 'angst' ongegrond gebleken. Ja, het speelt zich af in de moderne tijd (anno nu) in plaats van eind 19e eeuw, maar de elementen zijn er nog steeds.
Over de 'wijzigingen' zou ik willen vergelijken met 'herbekleden'. Het uiterlijk van de film is gemoderniseerd om precies hetzelfde effect te hebben als in het boek toen het uitkwam. De tripods waren uitgerust met schilden, omdat anders het lastig aanneembaar te maken was dat een M1A2 Abrahams aanvalstank zo'n machine zou kunnen beschadigen. De indringers kwamen in deze versie niet via metalen cylinders uit de lucht vallen (vandaag de dag kunnen we meeste voorwerpen uit de nabije ruimte goed volgen) maar via plasma ontladingen naar de reeds geplaatste oorlogsmachines getransporteerd.
Tom Cruise speelt op zich een aardige rol van een vader en antiheld die vervreemd is geraakt van zijn kinderen en ze in het verhaal moet leiden in een exodus naar Boston, waar zijn ex-vrouw en haar ouders zich bevinden. In een situatie waar hij zowel de indringers probeert te ontvluchten als moet vechten tegen de wrok van zijn kinderen jegens hem vanwege het feit dat hij nooit verantwoordelijkheid voor hen heeft genomen zie je de vader snel grip op de situatie verliezen.
Wat me het meeste aangreep was precies het zelfde gevoel als wat ik had toen ik voor het eerst naar de dubbel-LP van War of the Worlds luisterde en toen ik het boek voor de eerste keer las. Met name de totale onverschilligheid waarmee mensen worden uitgeroeid maakte een indruk op mij. Het feit dat de 'deathray' mensen verasten en alleen nog maar kleren overbleven was in mijn optiek briljant. Persoonlijk moest ik direct denken aan Hiroshima en Auswitsch: massale verdelging van mensenleven. Ieder dwarrelend kledingstuk symboliseerde een verloren mensenleven hetgeen het alleen maar indrukwekkender maakte toen het op een gegeven moment alleen maar kledingstukken regende.
Ten slotte is er het inmiddels beruchte einde. Voor veel mensen kwam het einde heel abrupt en voelde het raar. Omdat ik het verhaal van jongs af aan al kende vond ik het einde correct; uitleg van de oorzaak waarom de indringers zijn verslagen maakte een mooie cirkel met het begin van de film. Ook het feit dat het geen heldhaftig 'Hollywood' einde was vond men nogal zwak, terwijl ik zo'n einde niet passend had gevonden. Waar ik wel een beetje teleurgesteld over was, is het feit dat aan het einde de zoon doodleuk uit het grootouderlijk huis loopt alsof hij door de hand van God daar was geplaatst; ik zou er vrede mee hebben gehad als hij gewoon in het verhaal ten onder was gegaan zoals werd gesuggereerd.
Al met al kan ik veilig zeggen dat dit dé beste film is die ik sinds Lord of the Rings trilogie heb gezien. Zeker een aanrader voor degene die bekend zijn met het verhaal. Eén ding is zeker: ik ga binnenkort nog een keer. 
Reacties