Onlangs is de discussie weer opgewaaid; gaan we wel of geen nieuwe troepen sturen naar Afghanistan. Vlak voor de kerst is het 'voornemen' uitgesproken om de missie door te laten gaan. Maar nu is dus het gesteggel begonnen of men niet het woord 'besluit' eerst in de mond moet nemen. Dit zijn echt zaken waar mij haren rechtovereind van gaan staan.
De situatie is nu te triest voor woorden; in plaats van bespreken of 'onze jongens' een risicovolle missie in Afghanistan moeten gaan uitvoeren zit men met woordjes te spelen in Den Haag. De oorzaak? Gemeenteraadsverkiezingen! Iedereen is bang om te worden 'afgestraft' door de kiezers. Het gevolg: stoer bavianengebrul door D66, met als gevolg een patstelling en een kabinet dat het woord 'besluit' niet in de mond durft te nemen.
Ik vind het te triest voor woorden dat men zich bezig houdt met woordspelletjes in plaats van inhoudelijke discussies. Naar mijn mening moet het kabinet gewoon een keuze durven maken en vervolgens de kamer hierover te laten debatteren en stemmen; kortom handelen volgens ons politieke stelsel. In plaats daarvan stelt het kabinet zich weer eens halfslachtig op en toont geen enkele ruggengraat, waardoor het alleen nog maar duidelijker wordt dat het grootste belang in Den Haag het eigenbelang is.
Het grappige is echter dat dit 'superbe' staaltje gepruts de kiezer laat de onmacht of onkunde zien van de huidige regerende partijen om een besluit te vormen. Het is voor mij geen grote verbazing dat het vertrouwen in de politiek de afgelopen jaren nog nooit zo laag is geweest. Met dit gekloot wordt dit beeld alleen maar versterkt en heeft dus het omgekeerde effect van wat men volgens mij wenst te bereiken.
Daarnaast heeft dit gekibbel en slappe gedrag van de heren bewindslieden als gevolg dat 'onze jongens' in het ongewisse blijven, terwijl we internationaal de grootste flater slaan van de afgelopen 4 jaar. Het halfslachtig karakter van de keuze die door het kabinet is gemaakt is een publicatie naar de rest van Europa en de bondgenoten dat ze niet besluitvaardig zijn en ongeveer evenveel ruggengraat tonen als een kwal.
Een ander neveneffect is dat het kabinet zich nu kwetsbaar opstelt voor internationale druk. Juist omdat we nu internationaal besluiteloos lijken, krijg je de signalen van bondgenoten dat Nederland maar beter wel mee kan doen. Onlangs liet de voormalige ambassadeur van de Verenigde Staten in Nederland blijken dat Nederland maar beter wel kan meedoen, omdat dit wel eens nadelige (financiële) voor ons zou hebben. Ook wordt er aan alle kanten op een schuldgevoel ingespeeld door bondgenoten en de NAVO zelf om onszelf toch aan te bieden voor de missie.
Over voornemens en besluiten ben ik vrij kort. Een voornemen is een product van besluitenloosheid; een dodelijke kwaal in de politiek. Je kiest voor, of je kiest tegen... of je kiest om het kabinet te laten vallen. Van voornemens komt weinig, maar dat hoef je weinig mensen uit te leggen kort na het nieuwe jaar.
Reacties