Aanzicht op een gestoord gedachtenlandschap

Stormblåst revisited

Ik had eigenlijk niet het voornemen om hier iets over te schrijven, maar nu ik hem gekregen heb met kerst (je moet de humor daarvan maar inzien ) en hem eens beluisterd heb moet ik er toch een paar woorden over kwijt. Ik heb het over de 'nieuwe' CD van Dimmu Borgir: Stormblåst.

Stormblåst is eigenlijk helemaal niet nieuw. De échte fans herkennen het origineel als een mijlpaal voor de band. Ondanks dit alles wordt eigenlijk Darkness Enthroned Triumphant gezien als dé CD waarmee zij het grote succes hebben behaald.

Eén van de grootste bezwaren die ik heb gehad op de originele Stormblåst is dat de productie van deze CD gewoon in één woord baggerslecht is; het had waarschijnlijk nog beter geklonken als ze het in een half volgebouwde garage hadden opgenomen. De akoestiek van het werk is zo erg dat je bijna niet de moeite zou willen doen om te horen hoe goed de muziek zelf eigenlijk is.

Blijkbaar hadden de jongens van Dimmu Borgir een soortgelijk sentiment, want dit lijkt toch echt de enige reden om deze CD nogmaals uit te brengen. Sommige hardcore fans zullen hier wellicht niet erg blij mee zijn en zich vasthouden aan een vals sentiment. In mijn optiek wordt hier alleen maar recht gedaan aan het briljante werk van Shagrath en Silenoz.

Na eenmaal geluisterd te hebben naar de CD kan ik het alleen maar vergelijken met een briljant die eerst op de markt kwam als een ruwe diamant: precies hetzelfde materiaal, alleen dan geslepen en gepolijst tot een schitterend object. De tracks op de CD komen nu volledig tot hun recht.

De CD is uitgevoerd met de originele tracks en een bonus-track. Tevens zit er een DVD bij met daarop een aantal nummers tijdens het Ozzfest 2004. Veel goede oude nummers dus en ook nog wat nieuws. Wat mij betreft een must voor iedereen die Stormblåst eindelijk wilt horen zoals het bedoeld was.

"My poisonous challenge of blood for you"

War of the Worlds Special Edition DVD

Tja, hij was uit en ik hoef niet uit te leggen aan degene die mij kennen (of mijn blog lezen) dat ik een enorme fan ben. Dus is hij van mij.

Van het weekend al genoten van de film; nu ik hem voor de tweede keer zag had ik nog steeds dat gevoel van doem tijdens het kijken van de film. De rillingen gingen door mij lijf en ik had echt bijna kippenvel. Maar goed, mijn beleving van de film is dat van een fanatieke WoW-fan.

War of the Worlds (v2; waarschuwing: Spoilers)

Afgelopen vrijdag heb ik Steven Spielburg's verfilming gezien van War of the Worlds. Zoals 'beloofd' komt hier mijn beleving van deze film.

Als ik het in één woord zou moeten opsommen: wauw! Ik had me zorgen gemaakt over dat de film niet in lijn zou zijn met het boek, maar tot mijn grote genoegen is deze 'angst' ongegrond gebleken. Ja, het speelt zich af in de moderne tijd (anno nu) in plaats van eind 19e eeuw, maar de elementen zijn er nog steeds.

Over de 'wijzigingen' zou ik willen vergelijken met 'herbekleden'. Het uiterlijk van de film is gemoderniseerd om precies hetzelfde effect te hebben als in het boek toen het uitkwam. De tripods waren uitgerust met schilden, omdat anders het lastig aanneembaar te maken was dat een M1A2 Abrahams aanvalstank zo'n machine zou kunnen beschadigen. De indringers kwamen in deze versie niet via metalen cylinders uit de lucht vallen (vandaag de dag kunnen we meeste voorwerpen uit de nabije ruimte goed volgen) maar via plasma ontladingen naar de reeds geplaatste oorlogsmachines getransporteerd.

Tom Cruise speelt op zich een aardige rol van een vader en antiheld die vervreemd is geraakt van zijn kinderen en ze in het verhaal moet leiden in een exodus naar Boston, waar zijn ex-vrouw en haar ouders zich bevinden. In een situatie waar hij zowel de indringers probeert te ontvluchten als moet vechten tegen de wrok van zijn kinderen jegens hem vanwege het feit dat hij nooit verantwoordelijkheid voor hen heeft genomen zie je de vader snel grip op de situatie verliezen.

Wat me het meeste aangreep was precies het zelfde gevoel als wat ik had toen ik voor het eerst naar de dubbel-LP van War of the Worlds luisterde en toen ik het boek voor de eerste keer las. Met name de totale onverschilligheid waarmee mensen worden uitgeroeid maakte een indruk op mij. Het feit dat de 'deathray' mensen verasten en alleen nog maar kleren overbleven was in mijn optiek briljant. Persoonlijk moest ik direct denken aan Hiroshima en Auswitsch: massale verdelging van mensenleven. Ieder dwarrelend kledingstuk symboliseerde een verloren mensenleven hetgeen het alleen maar indrukwekkender maakte toen het op een gegeven moment alleen maar kledingstukken regende.

Ten slotte is er het inmiddels beruchte einde. Voor veel mensen kwam het einde heel abrupt en voelde het raar. Omdat ik het verhaal van jongs af aan al kende vond ik het einde correct; uitleg van de oorzaak waarom de indringers zijn verslagen maakte een mooie cirkel met het begin van de film. Ook het feit dat het geen heldhaftig 'Hollywood' einde was vond men nogal zwak, terwijl ik zo'n einde niet passend had gevonden. Waar ik wel een beetje teleurgesteld over was, is het feit dat aan het einde de zoon doodleuk uit het grootouderlijk huis loopt alsof hij door de hand van God daar was geplaatst; ik zou er vrede mee hebben gehad als hij gewoon in het verhaal ten onder was gegaan zoals werd gesuggereerd.

Al met al kan ik veilig zeggen dat dit dé beste film is die ik sinds Lord of the Rings trilogie heb gezien. Zeker een aanrader voor degene die bekend zijn met het verhaal. Eén ding is zeker: ik ga binnenkort nog een keer.

War of the Worlds

Morgen ga ik met vrienden naar War of the Worlds. Ik ben zeer benieuwd naar de verfilming van het boek van H.G. Wells door Steven Spielberg. En eigenlijk ook een beetje 'bang'. De reden hiervoor is dat ik bijna altijd teleurgesteld ben door verfilmingen van boeken die ik al gelezen heb. En in het geval van War of the Worlds is het potentieel nog veel sterker aanwezig.

Mijn eerste kennismaking met War of the Worlds was een dubbel LP die mijn tante had met de narrative van het verhaal; met name de afbeeldingen op en in de hoes van de LP spraken mijn verbeelding aan. De plaat van mijn tante heb ik grijsgedraaid. (een paar jaar geleden heb ik de CD gekocht) Later, in mijn examenjaar HAVO heb ik (samen met Frank Herbert's Dune) War of the Worlds gelezen (of beter gezegd: verslonden) waarna ik alleen nog maar meer onder de indruk was van zijn werk.

Minder enthousiast ben ik van de eerste verfilming van War of the Worlds. In mijn ogen was dit een complete verbastering van Wells z'n werk; het verhaal was vervormd naar een filmformaat van die periode waardoor er zeer weinig van het orginele verhaal overbleef. Begrip heb ik voor wijzigingen die gemaakt worden in het verhaal om het beter tot zijn recht te komen in een film, maar in dit geval is (naar mijn mening) de film slachtoffer geworden van een stukje koude-oorlog propaganda uit hollywood.

Morgen word ik 'geïntroduceerd' met de verfilming van Spielberg. Mijn verwachtingen zijn vrij hoog gespannen, omdat ik over het algemeen de films van Spielburg fantastisch vind. En toch ben ik ergens bang dat het me gaat tegenvallen. Ik heb al gehoord dat 'men' het een fantastische film is met een 'eigenaardig einde'. Blijkbaar heeft Spielburg hier toch een eigen draai aan gegeven. Ik kan alleen hopen dat het de film niet voor mij verpest.

Misschien moet ik me minder 'zorgen' maken en meer vertrouwen hebben in de kwaliteiten van Spielburg, maar ik ben helaas iets te veel een purist om het helemaal los te laten. ergens in mij schuilt nog dat jongetje dat gefascineerd was door het verhaal en de afbeeldingen op de plaathoes en ik zou het jammer vinden als dat jongetje van een koude kermis thuis komt.

Wordt vervolgd... (waarschijnlijk ergens na vrijdag. )